Orada

İçime işleyen soğuğu
Bir nefesle dışarı attım
Ağzımdan dumanlar çıkıyordu
Gözlerim batmakta olan güneşin
O azametli parıltısına kapılıp uyuşmuştu
Kendimi manzaraya böyle kaptırmışken
Sen geldin birden aklıma
Önüme çöken bu karanlıkta
Yolumu kaybettim
Bulamadım bir daha

Artık her batan güneş
Bana seni hatırlatır
Gün boyu aydınlattıktan sonra kaybolur
Etrafla birlikte gözlerim de kararır
Kızıla dönmüşken gökyüzü
Sanki yangınların habercisidir
İçimde patlayıp sönen volkanları anımsatır
Geriye bıraktığı kapkaranlık şehir
Çaresizdir
Tıpkı bendeki küle dönmüş kalp gibi
İnsanlar umutla yarını bekler
Benim bekleyecek yarınım bile yok
Son kalan köz parçası da
Çoktan küle dönüp uçup gitti
Bir tek hayali var zihnimde
Ama o da tıpki geçip giden nice anılar gibi
Silinmeye yüz tuttu